رفتارهای کودک طبیعی هم میتواند به جنبه های مثبت و جنبه های منفی تقسیم شود.در بخش کودک طبیعی بودن یعنی رفتارهایی را از دوزان کودکی خود دارم که توجهی به قوانین ومحدودیت های والدی نمیکند.اگر این رفتار ها سود بخش باشند در بخش مثبت هستیم.مثلا من در کودکی تصمیم گرفتم خود را با این خواسته والدینم که هیچ وقت خشم خود را بروز ندهم سازگار کنم.در زندگی بزرگسالی هم ممکن است بدون اینکه متوجه باشم از این روش پیروی کنم و با فرو خوردن خشم خود دچار افسردگی یا تنشهای جسمی شوم. سپس ممکن است در روند درمان تصمیم بگیرم نشان دهم چقدر خشمگین هستم وتی آن زمان با خشونت به یک بالش مشت میکوبم بالاخره انرژی های سانسور نشده کودک طبیعی را که در خود حبس کرده بودم به جریان می اندازم.احتمال دارد بعدها احساس بهتری داشته باشم و از نظر جسمی احساس را حتی بیشتری کنم.ما به دوران بزرگسالی میرسیم در حالی که هنوز احساسات بیان نشده کودک مانند غم . اندوه .ترس و وحشت و... را در خود حبس کرده ایم.زمانی که در موقعیت امنی این هیجانات را بروز دهیم رفتار بخش مثبت کودک طبیعی را از خود بروز می دهیم.
زمانهایی رقتارهای کودک طبیعی می تواند منفی باشد.اگر من در یک مهمانی رسمی شام با صدای بلند آروغ بزنم انگیزه های سانسور نشده کودک خود را ارضا کرده ام ولی پیامدهای اجتماعی آن احتمالا برای من ناراحت کننده تر از زمانی خواهد بود که جلوی آروغ زدن خود را می گرفتم.
برگردید به 24 ساعت گذشته خود فکر کنید و از وضعیتهایی که در بخش مثبت کودک مطیع و سازگار خود بودید یادداشت بردارید.در هر وضعیت رفتار شما چگونه بود؟آیا می توانید به خاطر آورید از کدام یک از وضعیتهای دوران کودکی خود را باز نواخته می کردید؟همین کار را برای بخش منفی نیز انجام دهید و همینطور برای بخش مثبت و منفی کودک طبیعی.
